Za sprawą pewnej konferencji popadłam w lekką zadumę. Ogólne wnioski z badań, na które powoływała się większa część prelegentów przypomniały mi mądrą radę Kubusia Puchatka, że nie można tkwić uparcie w swoim kącie Lasu, czekając, aż inni do nas przyjdą, czasem trzeba pójść do nich. Głośno dumam - czy naprawdę- uczciwość, lojalność, prawdomówność, które składają się na zaufanie to dla "nas" za wysoka poprzeczka?

Sartre mawiał, że konfrontacja (jako jeden z „elementów” obcowania z ludźmi) jest podstawą autentycznych ludzkich relacji. Widząc innych widzimy siebie, a możliwość przyglądania się swoim reakcjom i interakcjom sprawia, że docieramy do istoty prawdziwego/satysfakcjonującego obie strony kontaktu.

A może chodzi o tzw. święty spokój......??? Pożyjemy, zobaczymy ....

P.s

Załączam:

1. Skrót prasowy z wystąpienia Prof. Fukuyamy

2. Wywiad z T. Lisem

http://www1.cozpolska.pl/19lis/index.htm

Pozdrawiam czytających :-)